แปลกดีนะ ใครเลยจะคิดว่าชีวิตของคนๆหนึ่งอย่างฉัน จะต้องเกี่ยวพันกับความเป็นผู้หญิงอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ และ ก้าวใดๆในชีวิต ฉันไม่อาจหลีกหนีจากความเป็นผู้หญิงได้จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านการเรียน(สตรีศึกษา) , การทำกิจกรรม(สวัสดิการค่าย) การงาน(สุขาภิบลาลอาหาร) อาชีพเสริม(สินค้าOTOP แปรรูปผลิตภัณฑ์อาหาร) และบทบาทของชีวิตที่เป็นคุณแม่ลูก 4 สามี 1 คน ทั้งๆที่ตัวฉันเองก็ไม่ได้เป็น “ผู้หญิง” แบบที่ใครๆให้คำนิยามกันว่า “ผู้ญิ้ง ผู้หญิง”เลยสักนิด

ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวในมวลหมู่พี่ชาย และ น้องชาย อีก 3 คน แน่นอนพ่อแม่ดูแลราวกับไข่ในหิน ตอนที่ไม่อนุญาตให้ฉันไปเที่ยวเล่นโลดโผนเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ เพราะเป็นผู้หญิง ฉันว่ายน้ำไม่เป็นทั้งๆที่มีบ้านอยู่ริมคลอง พี่น้องผู้ชายออกไปว่ายน้ำเล่นทุกวัน แต่ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ไปว่ายน้ำกับเด็กผู้ชาย สมัยนั้นก็เป็นเพราะต้องสงวนเนื้อสงวนตัว พ่อแม่ไม่อยากให้มีการแตะเนื้อต้องตัวกัน จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันก็อดลงเล่นน้ำในที่สุด นอกจากจะไม่ได้รับโอกาสโลดโผนแล้ว ยังต้องถูกตีกรอบความเป็นลูกผู้หญิงที่ต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนอย่างเต็มตัวทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานบ้านงานครัว จะชอบหรือไม่ชอบ ก็ต้องเรียนรู้และลงมือปฏิบัติ อย่างไม่สามารถจะหนีหายไปไหนได้ นี่จึงเป็นที่มาของความเป็นผู้หญิงในตัวของฉัน
แต่ในอีกด้านหนึ่ง สิ่งที่เติบโตมาพร้อมกัน ฉันเป็นผ้หญิงที่มีบุคลิกเหมือนผู้ชาย คงเป็นเพราะอยู่ท่ามกลางพี่น้องผู้ชาย ในขณะที่มีความรับผิดชอบได้แบบแม่เหย้าแม่เรือนไม่น้อยทีเดียว โดยเฉพาะเรื่องกับข้าวกับปลานั้นถือว่าเป็นจุดขายในตัวฉันทีเดียว ฉันเคยได้ยินได้ฟังผู้ใหญ่ท่านเล่าให้ฟังเมื่อตอนเป็นเด็กว่า วิทยาศาสตร์เขาเชื่อว่ามนุษย์เรามีความเป็นชายและหญิงอยู่ในตัวทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าใครจะแสดงลักษณะใดออกมามากกว่ากัน เช่น ผู้หญิงที่เป็น ผู้ญิ้ง ผู้หญิง นั้น ก็จะเป็นหญิงที่มีความเป็นเพศหญิงมาก คือ นุ่มนวล อ่อนโยน ในทำนองเดียวกัน ผู้ชายที่เรียบร้อยอ่อนโยน ก็จะถูกสรุปเอาว่า เป็นผู้ชายที่มีความเป็นเพศหญิงมาก ส่วนตัวฉันนี้คงต้องสรุปเอาเองว่า ฉันเป็นผู้หญิงที่มีความเป็นผู้ชายมาก จนครั้งหนึ่ง รุ่นน้องนักศึกษาที่เรียนคณะเดียวกัน ถึงกับออกปากว่า “ พี่จ๋า เป็นคนแปลกจังนะ เหมือนเป็นคน 2 คน ในคนเดียวกัน พี่มีบุคลิกและการทำงานลุยแบบผู้ชาย แต่ในอีกด้านหนึ่งก็เป็นแม่บ้านแม่เรือนมาก หนูละงงจริงๆ”
ในวัยเด็กของฉัน แม้จะถูกตีกรอบพื้นที่ ไม่ให้ออกไปเล่นที่ไหน เพราะเป็นลูกสาวคนเดียว แต่สำหรับฉันแล้ว ก็ได้ไปก่อวีรกรรมทะเลาะกับเด็กผู้ชาย ทำเขาจนเลือดตกยางออกเอาทีเดียว หรือ เคยแม้กระทั่งลากไม้ไผ่ที่ยาวกว่าตัว เพื่อเอาไปสู้กับเด็กคนอื่น แล้วยังแถมพกด้วยการแอบหนีรอดรั้วลวดหนามหลังบ้านออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ่อยครั้ง ด้วยเหตุที่ว่าหลบไม่ให้คุณยายเห็น เนื่องจากที่นั่งประจำของท่านคือที่ใกล้ประตูหน้าบ้าน ใครเข้าใครออกประตูหน้าบ้านเป็นอันต้องรู้หมด แต่ก็ไม่เกินความพยายามของฉันที่หนีรอดรั้วออกไปจนได้ แต่ขากลับจำเป็นต้องกลับเข้าทางประตูหน้าบ้าน ซึ่งตอนนี้แหละที่พี่ชายตัวดีของฉันสบโอกาสเหมาะ เมื่อมาเปิดประตูให้โดยขู่เสียเด็กๆอย่างฉันเสียวสันหลังวาบทีเดียว “อ้าวกลับมาแล้วเหรอ เตรียมไม้เรียวมาด้วยหรือเปล่า” นี่จะเป็นคำขู่เกือบทุกครั้งที่ฉันหนีเที่ยว หรือ บางครั้ง ก็จะขู่ว่าคุณยายเตรียมไม้เรียวไว้รออันเบ้อเริ่ม อะไรทำนองนี้ เล่นเอากลัวหัวหด และ ทำตัวดีไประยะหนึ่งเชียวนะ
นี่แหละ ผู้หญิงแบบฉัน จอมก๋ากั่นคนนี้